Σελίδα 1 από 8

Μια ξεχωριστή εκδήλωση αφιερωμένη σε μία από τις σημαντικότερες μορφές της νεότερης ελληνικής ιστορίας διοργανώνουν η Ομοσπονδία Δωδεκανησιακών Σωματείων Αθηνών – Πειραιώς και η Δωδεκανησιακή Μέλισσα, με αφορμή την παρουσίαση του νέου βιβλίου του ιστορικού Ελευθέριου Παπακώστα:

«Ιωάννης Καποδίστριας – Το άλλο πρόσωπο του Κυβερνήτη»

Από 16 έως 18 Απριλίου 2026, το Καβαλλούρι γίνεται σημείο συνάντησης πολιτισμών. Όχι για να ανταγωνιστούν, αλλά για να θυμηθούν γιατί υπάρχουν.

Υπάρχουν διοργανώσεις που γεμίζουν ένα πρόγραμμα. Και υπάρχουν κι εκείνες που γεμίζουν ψυχές. Το Διεθνές Φολκλορικό Φεστιβάλ “Ionian Heaven – Corfu Fest” φιλοδοξεί να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία — και στην Κέρκυρα τέτοιες φιλοδοξίες δεν συγχωρούνται αν δεν έχουν αντίκρισμα.

Η TANWEER ΚΑΙ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΙΛΜ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ:
«ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ»
«Δώσε μου την πατρίδα που ποθώ»
Μια ταινία του Γιάννη Σμαραγδή
Από 25/12/2025 στις κινηματογραφικές αίθουσες.
 

 

Καποδίστριας: το βάρος της ευθύνης, τότε και τώρα

Από την Κέρκυρα στην πρώτη γραμμή της Ιστορίας, και από τη μεγάλη οθόνη ξανά στη δημόσια συζήτηση.

Υπάρχει μια στιγμή κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων ημερών, που το σπίτι γεμίζει μυρωδιές από κανέλα, γαρύφαλλο, βούτυρο, πορτοκάλι και μας υπενθυμίζουν την ομορφιά της οικογενειακής θαλπωρής. Είναι η εποχή που, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, επιστρέφουμε στην έννοια του σπιτιού όχι μόνο ως χώρου, αλλά ως καταφυγίου. Και όταν συμβαίνει αυτό, η σκέψη κάνει ένα φυσικό άλμα και συνδέει το σπίτι με την πατρίδα. Τι είναι αυτό που μας κρατά μαζί; Τι οφείλει να μας εξασφαλίζει το κράτος, και τι οφείλουμε εμείς ως κοινωνία, πέρα από τη συγκίνηση της στιγμής; Σε τέτοιες μέρες αξίζει να θυμηθούμε τις μορφές που δεν έμειναν στο συναίσθημα, αλλά ανέλαβαν ευθύνη με έργο, με τίμημα και με συνέπειες. Και εδώ η ιστορία οδηγεί σχεδόν αναπόφευκτα στον Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν είναι «μια φωτογραφία στο βιβλίο της Ιστορίας». Είναι μια μορφή αναφοράς με συγκεκριμένη πολιτική διαδρομή και απτό αποτύπωμα. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1776 και δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο το 1831, δύο ημερομηνίες που δεν είναι απλώς σημεία σε ένα χρονολόγιο, αλλά ορόσημα. Από την Κέρκυρα στη διεθνή σκηνή και αργότερα, ως ο πρώτος Κυβερνήτης του νεότερου ελληνικού κράτους. Η κερκυραϊκή του καταγωγή δεν είναι «λεπτομέρεια βιογραφίας». Φωτίζει τον τρόπο που σκεφτόταν και κυρίως, τον τρόπο που κυβερνούσε.

Η Επτάνησος, με τη βενετσιάνικη μνήμη, την ευρωπαϊκή παιδεία και μια πιο εξοικειωμένη σχέση με τους θεσμούς, ήταν ένα διαφορετικό εργαστήρι από την καμένη και διχασμένη ενδοχώρα που θα έβρισκε μπροστά του το 1828. Αυτή η διαφορά εμπειρίας είναι που κάνει τον Καποδίστρια τόσο σύγχρονο. Είχε δει πώς λειτουργούν τα κράτη. Είχε δουλέψει στα μεγάλα κέντρα της διπλωματίας, σε έναν κόσμο όπου οι θεσμοί δεν είναι διακοσμητικοί, λειτουργούν, επιβάλλουν κανόνες, παράγουν αποτέλεσμα. Κι ύστερα επέστρεψε σε μια Ελλάδα που τότε δεν ήταν κράτος με τη σημερινή έννοια. Ήταν μια χώρα τραυματισμένη από πόλεμο, με τοπικά συμφέροντα, ένοπλες ισορροπίες και πρόσωπα που είχαν μάθει να επιβάλλονται με το δικό τους δίκιο. Το ότι επέλεξε να μπει σε αυτό το ναρκοπέδιο, γνωρίζοντας πως μπορεί να μην βγει αλώβητος, ήταν η πρώτη μεγάλη του πράξη.

Η δεύτερη ήταν η απόπειρα να στηθεί κράτος από το μηδέν: διοίκηση, εκπαίδευση, ένα στοιχειώδες πλαίσιο κοινών κανόνων. Στα χαρτιά αυτά μοιάζουν αυτονόητα. Στην πράξη, ακόμη και σήμερα, αποδεικνύονται δύσκολα, γιατί συγκρούονται με συνήθειες, εξαιρέσεις, μικρά και μεγάλα συμφέροντα. Όταν ο Καποδίστριας συγκρούστηκε με αυτά τα συμφέροντα, βρέθηκε εκεί όπου καταλήγουν συχνά όσοι επιμένουν να αλλάξουν τα πράγματα, μόνος. Και η δολοφονία του, στα σκαλιά του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, έχει μια παράξενη συμβολική φόρτιση. Κι εδώ η σύμπτωση βαραίνει: ο Κερκυραίος Καποδίστριας έπεσε μπροστά σε ναό αφιερωμένο στον Άγιο Σπυρίδωνα, τον προστάτη της Κέρκυρας. Κι αυτό δεν είναι «δραματικό φινάλε» για να συγκινηθούμε. Είναι πολιτικό γεγονός, με ιστορικό λογαριασμό που πληρώθηκε για δεκαετίες.

Με αυτά ως φόντο, η ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή έρχεται στις αίθουσες από τις 25 Δεκεμβρίου 2025. Δεν είναι απλώς μια ημερομηνία πρεμιέρας στο ημερολόγιο του κινηματογράφου. Είναι μια επιλογή που «κουμπώνει» με το συλλογικό κλίμα των ημερών: τότε που η κοινωνία ψάχνει λίγη περισσότερη συνύπαρξη, λίγη περισσότερη ηρεμία, μια αφορμή να ξαναθυμηθεί τι την ενώνει.

Και μέσα σε αυτό το φως των γιορτών, προβάλλεται η ιστορία ενός ανθρώπου που πήγε κόντρα στη συνήθεια των συμβιβασμών και της αναβολής, επιχειρώντας να θέσει κανόνες, εκεί που κυριαρχούσε η σύγχυση και η αυθαιρεσία. Ο Καποδίστριας δεν επιχειρείται εδώ ως μνημείο, αλλά ως πρόσωπο που κλήθηκε να βάλει αρχή εκεί όπου δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα οργανωμένο. Γι’ αυτό και η ταινία, πέρα από βιογραφία, λειτουργεί σαν υπενθύμιση: ότι το «φως» στην πολιτική δεν είναι ατμόσφαιρα, είναι κανόνες, αποφάσεις και η αντοχή να πληρώσεις το κόστος τους.

Ο Σμαραγδής είναι σκηνοθέτης που αγαπά τις μεγάλες βιογραφίες και τις στήνει με κινηματογραφική φιλοδοξία: «Καβάφης», «Ελ Γκρέκο», «Καζαντζάκης». Με τον «Καποδίστρια» κάνει κάτι ακόμη πιο απαιτητικό: πιάνει μια μορφή που οι Έλληνες δεν την αντιμετωπίζουν ουδέτερα. Άλλοι τον βλέπουν ως «άγιο της πολιτικής», άλλοι ως αυστηρό και συγκεντρωτικό κυβερνήτη. Όλοι, όμως, καταλαβαίνουν ότι μιλάμε για κεντρικό κεφάλαιο της εθνικής μας ενηλικίωσης. Η ταινία, λοιπόν, δεν έρχεται μόνο να θυμίσει. Έρχεται να επαναφέρει τον Καποδίστρια στο προσκήνιο και αυτό δεν θα είναι ανώδυνο, γιατί ο Καποδίστριας παραμένει πρόσωπο που προκαλεί ισχυρές κρίσεις και αντιρρήσεις.

Και το γεγονός ότι η ταινία ολοκληρώθηκε και παρουσιάζεται επιτέλους στις αίθουσες είναι, από μόνο του, είδηση. Προηγήθηκε μια μακρά και δύσκολη παραγωγική διαδρομή, με διακοπές και καθυστερήσεις, μέχρι να κλειδώσει η τελική της μορφή. Ο ίδιος ο Σμαραγδής έχει μιλήσει δημόσια για τις δυσκολίες: για γυρίσματα που σταμάτησαν λόγω χρηματοδότησης, για οικονομικές εκκρεμότητες, ακόμη και για πιέσεις που συνόδευσαν την προσπάθεια. Αυτή η διαδρομή, όσο κι αν δεν φαίνεται στην οθόνη, αποτελεί μέρος της ιστορίας της ταινίας, γιατί δείχνει πόσο επίμονα φτάνει ένα τέτοιο εγχείρημα μέχρι το τέλος του.

Η παραγωγή υπογράφεται από την Αλέξανδρος Φιλμ, με συμπαραγωγούς NOVA και ΕΡΤ, ενώ τη διανομή αναλαμβάνει η Tanweer. Στον ρόλο του Καποδίστρια εμφανίζεται ο Αντώνης Μυριαγκός, ενώ στην ταινία συναντάμε, μεταξύ άλλων, τον Finbar Lynch ως Μέτερνιχ, τον Τάσο Χαλκιά ως Σπηλιάδη, τον Μάξιμο Μουμούρη ως Κολοκοτρώνη. Οι ηθοποιοί δεν βρίσκονται εδώ για να «στολίσουν» μια αφίσα, καλούνται να δώσουν σάρκα και φωνή σε πρόσωπα-κλειδιά μιας εποχής που καθόρισε τις πολιτικές ισορροπίες, εκεί όπου συναντιούνται η ευρωπαϊκή διπλωματία, η ελληνική πολιτική και η στρατιωτική πραγματικότητα. Κι εκεί κρίνεται και η ταινία: στο αν κατορθώνει να μεταφέρει την ατμόσφαιρα και το διακύβευμα της εποχής, ώστε ο θεατής να μη βλέπει απλώς γεγονότα, αλλά να αισθάνεται το βάρος τους.

Γιατί στο τέλος, ο Καποδίστριας δεν μας ενδιαφέρει μόνο ως «μεγάλος άνδρας». Μας ενδιαφέρει ως τύπος ηγέτη. Ενός ανθρώπου που δεν υποσχόταν να αρέσει, υποσχόταν να δημιουργήσει, να οργανώσει, να παράξει αποτέλεσμα.  Και εδώ είναι το σημείο που πονάει: δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι μια κοινωνία θέλει πραγματικά να φτιαχτεί, όταν η επισκευή χαλάει βολέματα, συμμαχίες και «ισορροπίες».

Και κάπου εδώ μπαίνει αναπόφευκτα το σήμερα. Τότε τον περίμεναν στα σκαλιά μιας εκκλησίας. Σήμερα οι «σκάλες» είναι αλλού: στα πάνελ, στα social, στα μικρά γραφεία όπου στήνονται οι γραμμές, στις παρέες που βαφτίζουν το προσωπικό συμφέρον «ρεαλισμό». Εκεί δρουν οι μηχανισμοί απαξίωσης, με άλλες μεθόδους: υπονόμευση, λάσπη, χλευασμός, δολοφονία χαρακτήρα, μικρές συμμαχίες που πνίγουν κάθε προσπάθεια αλλαγής. Δεν μιλάμε για πρόσωπα ή κόμματα,  μιλάμε για μια νοοτροπία: την παλιά συνήθεια να εξουδετερώνουμε ό,τι δεν ελέγχουμε. Και το μάθημα του Καποδίστρια παραμένει πικρό: το τίμημα δεν το πληρώνει μόνο εκείνος που στοχοποιείται. Το πληρώνει, τελικά, ολόκληρη η κοινωνία, η ίδια η χώρα.

Γι’ αυτό έχει σημασία να δούμε την ταινία όχι σαν μάθημα ιστορίας, αλλά σαν καθρέφτη. Να βγούμε από την αίθουσα και να αναρωτηθούμε: ποιον ανέχεται αυτός ο τόπος; Τον άνθρωπο που θα βολευτεί ή τον άνθρωπο που θα συγκρουστεί; Και ποιον «τιμωρεί» τελικά: εκείνον που χτίζει ή εκείνον που φωνάζει;

Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από τον Καποδίστρια, είναι ότι η Ελλάδα δεν χρειάστηκε ποτέ λιγότερη φιλοδοξία, χρειάστηκε περισσότερη σοβαρότητα. Και οι εποχές που μοιάζουν μπερδεμένες, σαν τη δική μας, δεν σώζονται με βερμπαλισμούς. Σώζονται με πρόσωπα που αντέχουν το κόστος. Με ανθρώπους που, ακόμη κι αν διαφωνείς μαζί τους, αναγνωρίζεις ότι σηκώνουν βάρος.

Και εδώ είναι το πρακτικό, καθαρό κάλεσμα: μην το αναβάλετε. Δείτε την ταινία στη μεγάλη οθόνη, από την πρώτη εβδομάδα προβολής. Δείτε την και συζητήστε την. Όχι για να καταλήξουμε όλοι στο ίδιο συμπέρασμα, αλλά για να ξανανοίξουμε, σοβαρά και χωρίς ευκολίες, το ερώτημα που συχνά αποφεύγουμε: τι κράτος θέλουμε, τι ηγεσία αντέχουμε και ποιο τίμημα είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε για να αλλάξει κάτι.

 

 
 
  «Δώσε μου την πατρίδα που ποθώ».  
 
 

 

 

Πρακτικές πληροφορίες προβολών και αναζήτησης αιθουσών

  • Πρεμιέρα: από Πέμπτη 25/12/2025.
  • Κέρκυρα (Σινέ Ορφέας): 25/12–30/12 στις 19:00 και 21:50, 31/12 στις 19:00.
  • Θεσσαλονίκη (Cinema Βακούρα): ενδεικτικά 25/12 στις 18:00 και 20:30, με επιπλέον ώρες τις επόμενες ημέρες.
  • Αθήνα (Cinemax, αίθουσες όπως ΑΕΛΛΩ, ΝΑΝΑ κ.ά.): καταχωρίσεις με ωράρια από 25/12 και εβδομαδιαίο πρόγραμμα ανά αίθουσα.

Για όλες τις αίθουσες και ώρες, λόγω του ότι τα προγράμματα αλλάζουν καθημερινά, αναζητήστε την ταινία «Καποδίστριας» στην επίσημη σελίδα του διανομέα Tanweer, στην ενημέρωση της παραγωγής, στις μεγάλες πλατφόρμες προπώλησης εισιτηρίων και στα sites των τοπικών κινηματογράφων.

 

 
 
Ελένη Κονοφάου
Διευθύνουσα Σύμβουλος Ε.Ε.Ε.
Διευθύντρια πολιτιστικού περιοδικού Ε.Ε.Ε. myeptanisa.gr

Η Ένωση Επτανησίων Ελλάδας, με σεβασμό στη μακρά ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά των νησιών μας, σας εύχεται από καρδιάς καλές γιορτές και ένα έτος γεμάτο υγεία, χαρά και προκοπή. Ας είναι το 2025 μια χρονιά αναγέννησης και δημιουργίας, όπου οι αξίες της ενότητας, της αλληλεγγύης και της παράδοσης θα μας εμπνέουν να προχωρούμε μπροστά. Με οδηγό τη λαμπρή μας πολιτιστική ταυτότητα, ας συνεχίσουμε να χτίζουμε γέφυρες φιλίας και συνεργασίας, ενισχύοντας τη σύνδεση ανάμεσα στους Επτανησίους και σε όλο τον ελληνισμό.

Σήμερα, τιμούμε την 28η Οκτωβρίου, μια ημέρα που συμβολίζει την αντίσταση, την ελευθερία και την ενότητα του ελληνικού λαού. Η Ένωση Επτανησίων Ελλάδας, με αίσθημα ευθύνης και σεβασμό προς τους ήρωες του '40, στέλνει ένα δυνατό μήνυμα στους Έλληνες και στις Ελληνίδες, και ιδιαίτερα στις νέες γενιές.

Η Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία προσκαλεί και φέτος φίλους και φίλες της φύσης και των πουλιών κάθε ηλικίας να γιορτάσουμε μαζί τη φθινοπωρινή μετανάστευση εκατομμυρίων πουλιών που ταξιδεύουν προς τις περιοχές όπου θα περάσουν τον χειμώνα, συμμετέχοντας στις κατά τόπους εκδηλώσεις της «Γιορτής των Πουλιών»!

Σελίδα 1 από 8

Στοιχεία Επικοινωνίας

Πολιτιστικό Περιοδικό Ποικίλης Ύλης
ΕΝΩΣΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

myEptanisa

Τ.Θ. 62043
Τ.Κ. 15201, Χαλάνδρι

Τηλ. & Fax: 2106017441

e-mail: info(at)myeptanisa.gr

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο myeptanisa.gr . Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Για Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την σελίδα μας με τους όρους χρήσης. Περισσότερες πληροφορίες…