Λόγια από τον καλλιτέχνη:
Πρωτοείδα έργα του Νταλί όταν ήμουν δεκαέξι ετών. Τότε δεν γνώριζα και πάρα πολλά για την τέχνη γενικά, παρόλο που είχα έμφυτο ταλέντο και ζωγράφιζα από πολύ μικρή ηλικία. Γύρω στα δώδεκα μου άρχισα να ζωγραφίζω σε τετράδια τα πρώτα μου fantasy σχέδια, κάποια από τα οποία έχω τελειοποιήσει σε καμβά και πλέον ταξιδεύουν ανά τον κόσμο. Για να γίνει όμως όλο αυτό, πέρασαν πάνω από 20 χρόνια. Η ιστορία έχει ως εξής:
Εκείνη την περίοδο μελετούσα ότι έβρισκα από περιοδικά, εφημερίδες και εγκυκλοπαίδειες εφόσον δεν υπήρχε ακόμα η ευκολία του ιντερνέτ. Είχα ήδη εντυπωσιαστεί με την λεπτομέρεια και την αληθοφάνεια που είχαν αποδώσει όλοι οι κλασικοί ζωγράφοι, όμως έψαχνα κάτι περισσότερο από αυτό.
Έψαχνα έργα να συνδέουν εικόνες ή αντικείμενα που δεν συνδέονται μεταξύ τους κατ' ανάγκη λογικά, να έχουν να κάνουν γύρω από τα όνειρα. Κάποια στιγμή πέφτω πάνω στους «Πειρασμούς του Αγ. Αντωνίου» του Νταλί. Εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ, που άρχισα να ψάχνω τα πάντα γι αυτόν.
Ξεκίνησα λοιπόν να διαβάζω για τη ζωή του, τα έργα του, την έντονη και εκκεντρική προσωπικότητά του. Θυμάμαι τότε είχα φτάσει στο σημείο να ονομάζω σχεδόν όλα του τα έργα. Προσπάθησα να πλησιάσω έστω και λίγο την τεχνική του, φαίνονταν όμως τόσο ακατόρθωτο. Η καθημερινότητα εκείνης της εποχής, τα μαθήματα, οι σχέσεις αλλά και τα θέλω των άλλων, δεν μου έδωσαν τον χρόνο που πραγματικά χρειάζονταν.
Το 2002 μου έκαναν πρόταση να συμμετάσχω σε μια ομαδική έκθεση στο νησί μου, στην οποία έβαλα τα δυνατά μου να παρουσιάσω σουρεαλιστικά έργα αλλά έλειπε ο υπερρεαλισμός που θαύμαζα στον Νταλί. Παρόλο που τα έργα πουλήθηκαν, προσωπικά είχα απογοητευτεί από το αποτέλεσμα. Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δεν θα καταφέρω ποτέ να γίνω ζωγράφος.
Έτσι στα επόμενα χρόνια ασχολήθηκα μόνο με την διακόσμηση και κατά καιρούς έκανα κάποιες τοιχογραφίες και πολύ σπάνια κάποιο έργο για τις ανάγκες του έκαστου project. Μέσα μου όμως πνιγόμουν. Κάθε χρόνος που περνούσε η μανία μου να ασχοληθώ με τη ζωγραφική γίνονταν όλο και πιο έντονη. Το 2014 ξέθαψα τα παιδικά μου έργα και άρχισα να εξασκώ σχεδόν καθημερινά μέχρι να βρω τον τρόπο να τα αποδώσω ρεαλιστικά. Την επόμενη χρονιά ανακοινώνω ότι σταματάω να εργάζομαι σαν διακοσμητής και κλείστηκα μέσα σε ένα εργαστήρι από το πρωί μέχρι το βράδυ να ζωγραφίζω.
Το 2016 παρουσίασα την πρώτη μου έκθεση με φανταστικά και ρεαλιστικά, στα όρια του σουρεαλισμού έργα στο δημοτικό θέατρο της Κέρκυρας. Τα έργα μου αγκαλιάστηκαν με τις καλύτερες κριτικές και από τότε ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, έχοντας κλείσει και για τα επόμενα χρόνια εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. Μια από αυτές? Στο Πεκίνο, στην καρδιά της Ασίας δίπλα στο μεγαθήριο που λέγεται Σαλβαντόρ Νταλί. Μια έκθεση που έχει αναλάβει η εταιρία M02art με όλο το σεβασμό στον Νταλί αλλά και στα όνειρά μου.
Διαφορές και ομοιότητες ανάμεσα στον Νταλί και σε μένα? Διαφορές σίγουρα πολλές, αυτό είναι προφανές. Ομοιότητες… Είναι δυνατόν να έχεις ομοιότητες με έναν τόσο τεράστιο ζωγράφο? Ίσως η αναρχία και η μοναρχία στο μεταφυσικό επίπεδο. Αυτό που ίσως με συνδέει με τον Νταλί είναι η μάχη στο να μείνουν τα έργα μου στην ιστορία.