πριν από 3 εβδομάδες

2η Συνέχεια: Η Παξών και Αντιπάξων Ιστορία από τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις ενός καλοκαιριού – 1970

2η συνέχεια (σύνδεση με το προηγούμενο)

του Σπύρου Πετρόπουλου, ιστορικού.


Την Τετάρτη, 1η Ιουλίου 1970, ξεκίνησε η όμορφη, μικρή ταξιδιωτική περιπέτεια, από το πρακτορείο Κεφαλλονιάς, στην οδό Κοδράτου, στο Μεταξουργείο, στις 07:30 το πρωί. Το ταξίδι, αρχικά, με λεωφορείο, θα ακολουθούσε τη διαδρομή. μέχρι το λιμάνι της Πάτρας κι από εκεί με το F/B “Κεφαλληνία”( (ΙΜΟ 6520791), μέσω Σάμης και Φισκάρδου, για Παξούς. (Κάθε 2η ημέρα: Πάτρα - Σάμη - Ιθάκη - Παξοί - Κέρκυρα – Μπρίντιζι).[…]

Το Μοναστήρι των Παξών


Για καλή μου τύχη, πολλοί από τους συνεπιβάτες μου στο λεωφορείο Αθήνα – Πάτρα, ήταν Παξινοί. Κατέβαιναν με λαχτάρα στο νησί μας, για τις καλοκαιρινές διακοπές, αλλά και για δουλειές ακάμωτες από το διάβα του χειμώνα -στέρνες, ασβεστώματα, καθαρίσματα, αλλά και τα καλοκαιρινά μπάνια στα τυρκουάζ θάλασσες των Παξών και Αντιπάξων και των άλλων σμαραγδένιων μικρότερων νησιών του Παξινού συμπλέγματος.
Πολλοί στο “Πατρινο -Παξινό” λεωφορείο με θυμήθηκαν – ο Σπυράκης, ο γιος της Βαλής, ο άγγονας του Κάφυρη. Οι ερωτήσεις έπεφταν σύννεφο, τα χρόνια είχαν περάσει γρήγορα, ο μικρός μαθητής του Άη Λια, έφηβος πια, στο τέλειωμα της Ε’ (Πέμπτης) του εξατάξιου γυμνάσιου, παλληκαράκι σωστό, κατέβαινε στο νησί του το αγαπημένο, για συγκεκριμένο σκοπό. Ναι, βέβαια οι διακοπές ήταν στις πρώτες του σκέψεις από καιρό. Αλλά και η πανελλήνια βράβευσή του στη Λογοτεχνία, με το πρώτο βραβείο, για να ασχοληθεί εκείνο το καλοκαίρι, με την τοπική Ιστορία του νησιού του, κυριαρχούσε στο μυαλό του, τον γέμιζε θετικές σκέψεις δημιουργίας για το υλικό που θα έπρεπε να συγκεντρώσει στις πενήντα μέρες παραμονής του στο νησί -στα Παξινά γεφύρια, τις στέρνες, τις εκκλησιές, τα ξέφωτα και τις ελιές, τις εκκλησιές και τη θάλασσα. Ω, εκείνη η θάλασσα στα πολύχρωμα χρώματά της από το γαλαζοπράσινο, στο χρυσαφί της αμμουδιάς, στο αγριεμένο της ξέρας και της ηρεμίας της θαλασσοσπηλιάς, όλα στο όνειρο και στην κοντινή πια πραγματικότητα, που όλο και γινόταν κοντινή, παρούσα, το τώρα, καθώς το λεωφορείο κατάπινε τα χιλιόμετρα με προορισμό την Πάτρα.
Θύμησες ξεπηδούσαν από μια ολοζώντανη μνήμη, σε όλο το ταξίδι ξαναζώντας τα πρώτα παιδικά χρόνια στο νησί των ονείρων του. Θυμήθηκε στο κηπάρι, στο σπίτι στο χωριό, στην Αγιά Παρασκευή, δίπλα στο σπίτι του Γεράσιμου καιτης Κωνσταντίνας, της νόνας Περσεφόνης, της Λούλης, του Στάθη και του Γιώργου.
Εκεί αντίκρυσε, στα πέντε χρόνια της ζωής του, μικρό παιδόπουλο, μερικές νεαρές ελιές και του ΄ρθε στο νου το αγαπημένο από τα μαθητικά του χρόνια σονέτο του Μαβίλη "Η ελιά", ένα από τα πολλά που μας είχε υποχρεώσει να μάθουμε ο Παπα-Βαγγέλης στον Αη Λια.

Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι,
γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη
πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει
σα νάθελε να σε νεκροστολίσει.

Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι
της αγάπης πιπίζοντας ανοίγει
στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι,
στο κλαρί σου που δε θα ξανανθίσει.

Ώ πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν,
με τη μαγευτική βοή που κάνουν,
ολοζώντανης νιότης ομορφάδες

που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν.
Ω να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν
και άλλες ψυχές, της ψυχής σου αδερφάδες.

Βλέποντας μπροστά μου τα νεαρά βλαστάρια που ξεπηδούσαν θαλερά από τον κομμένο, σύρριζα σχεδόν, κορμό, συνειδητοποίησα πόσο αταίριαστο για την περίσταση ήταν το ρέκβιεμ που είχε γράψει ο ποιητής για το δικό του ευλογημένο δέντρο...
Ήτανε δώδεκα το μεσημέρι, όταν φτάσαμε στην Πάτρα, αφού είχε προηγηθεί μια πραγματικά όμορφη διαδρομή, με μια εικοσάλεπτη διακοπή – τάση για καφέ.
Στα μισά του δρόμου.

Πάτρα

Πάτρα


Στην Πάτρα το σκηνικό άλλαξε από κάθε πλευρά. Καυτός ο μεσημεριάτικος ήλιος, ζέστη στα όρια του καύσωνα, και το λιμάνι στους δικούς του τεμπέλικους ρυθμούς, χωρίς ούτε ένα σκέπαστρο για τους ταξιδιώτες. Το μεγάλο σε στρατηγική και εμπορική σημασία λιμάνι παρέμενε πάντα, ατημέλητο, απεριποίητο, παλιότερα με το λιμάνι της Σύρας να δεσπόζει, και αργότερα το λιμάνι του Πειραιά. Πολλά τα συμφέροντα που κράτησαν τη Δυτική θαλάσσια Πύλη εισόδου και εξόδου προς και από το λιμάνι της Πάτρας σε
δεύτερη μοίρα.
Η άφιξη του υπεραστικού λεωφορείου στην Πάτρα, δεν συγχρονίζεται με την αντίστοιχη άφιξη- αναχώρηση του πορθμείου. Έτσι, ο καθένας από μας με προορισμό τους Παξούς, αλλά και την Κεφαλονιά, (Σάμη, Φισκάρδο), αρχίσαμε τις βόλτες. Περιπλανήθηκα μέσα στο μεγάλο λιμάνι με τις ελάχιστες ανέσεις και τις πολλές ελλείψεις και τα βρώμικα λιμανίσια νερά του με τη μυρωδιά από πετρέλαιο.
Ένα φινλανδικό γκαζάδικο, ένα αμερικανικό υποβρύχιο “Hard Head”, ένα ελληνικό πολεμικό το Νο. 65 - Κ/Φ Καρτερία (P-65), πρώην Γερμανικό HERMES P6055, Τύπου THETIS.
Καΐκια, μαούνες και άλλα τραμπάκουλα φιλοξενούνται στο λιμάνι των Πατρών.
Και πάλι στο νου ανακατεύεται το παρόν με το παρελθόν. Μεσοκαλόκαιρο.
Μεσοκαλόκαιρο, ντάλα μεσημέρι, πλησιάζει μία.
Χρόνια περασμένα.
Με τα μάτια μισόκλειστα από τη λάμψη του φωτός αισθάνεται μερικές φορές τον εαυτό του δύτη σε σμαραγδένια Παξινά νερά λουσμένα στα χρυσάφια της αυγής, μικρά κύματα και ο θαλασσινός αέρας γεμάτος δαντέλες αφρών και γλαροπούλια εισχωρούν ως μέσα στην ψυχή του και την ξεπλένουν, μια αίσθηση φρεσκάδας τον τυλίγει.
Αχτίδες θύμησης όπως το φως του ήλιου, ξεπηδούν ξαφνικά από τα σκοτάδια της μνήμης του, εκτυφλωτικές, επιθετικές, κυνηγούν να προβάλλουν ότι κρύβεται μέσα της.
Αγναντεύει μέσα στην ομίχλη του χρόνου το μικρό χωριό του.
Το νησί ολάκερο στη μνήμη του, όπως συμβαίνει και στη μνήμη των περισσότερων, είναι συνδεδεμένο με το καλοκαίρι, τόσο μάλιστα που όπου κι αν βρίσκεται την εποχή αυτή “νιώθει” έντονη τη μυρωδιά του θαλασσινού αγέρα, “βλέπει” τις βάρκες νωχελικά αραγμένες στο μώλο στο λιμάνι του Γαγιού, “ανεβαίνει” κάτω από τον καυτό ήλιο από το γιοφύρι για το χωριό.
Οι τόποι του χωριού του είναι ένα κομμάτι του εαυτού του, και οι μνήμες ομφάλιος λώρος να τον συνδέει με τα μέρη των παιδικών του χρόνων.
Χωριό του στη λουρίδα με τις ελιές, δρόμος προς τα Μπογδανάτικα, σημείωμα της πρώτης αγάπης, ελιές διάσπαρτα πυκνές παντού κι αγριολούλουδα, θάμνοι που φτερουγίζουν οι μέλισσες και βράχοι ανεμοδαρμένοι, θεόρατοι με ένα σταχτί λευκό στις βαθιές ρυτίδες που άφησε ο αδυσώπητος χρόνος στη λυσσαλέα εκφορά του οργισμένου βοριά του χειμώνα που πέρασε.
Και πέρα μακριά στο διάφανο το λιτό μια γραμμή στο ίσιο χάραγμα, εκεί που η θάλασσα στεγνώνει τα χείλια της στον ουρανό, και πάνω στην υγρασία της, λευκός καπνός έφτιαξε τα δακτυλίδια του με την παρουσία του χρώματος να κλειδώνει στα βλέμματα τη γεωμετρία του απέραντου, μέσα απ’ τον Άη Νικόλα, στο νησάκι της Παναγίας Μαντόνας με τον πέτρινο αναλάμποντα πέτρινο κατοικημένο φάρο της. Στις πλαγιές θυμάρια, φασκομηλιές και ρίγανες, μυρουδιές ευλογημένες κατρακυλούν μες στα λιόδεντρα σαν σκέψεις ανεκπλήρωτες, όπως ο άνεμος που σμίλεψε στις πέτρες τα σχήματα των άγονων περιπλανήσεων του.
Τότε που μικρά παιδιά με βλέμματα καθάρια και μουντζουρωμένα γόνατα, με σφεντόνες, το τσέρκι και τα λερωμένα δάκρυα, όταν ο ήλιος στέγνωνε την αλμύρα. Τρεχαλητά και φωνές. Κυνηγητά και παιχνίδια, ομορφιές και συντροφικότητα. Μυθολογία των αναμνήσεων, γίγαντες και τιτάνες. Ένα καΐκι ξεπρόβαλλε από τον μικρό σα φιορδ λιμάνι -θαρρώ το “Άγιος Αιμιλιανός” κι άφησε πίσω του λευκό αυλάκωμα πάνω στο γαλαζοπράσινο σεντόνι.
Όλα τα χρώματα είναι ζεστά, καλοκαιρινά. Δένονται με τους απανωτούς ήχους των ανέμων στους βράχους, με στιγμιαία τη σιωπή τους, με τις μυρωδιές και με τους ήχους της καρδιάς τους.
Ο θόρυβος κόπασε, και ξαφνικά ο ήλιος σαν άγουρο πορτοκάλι, βουτάει στου Μουσμούλη την πλάτη και μαζί του χάνονται και τα χρώματα, πέφτει το σούρουπο με ασημένιες σκιές και τα παιδιά πασχίζουν να μαντέψουν από πού θα ξεπροβάλει η σελήνη.
Ανέμελη ζωή, με δίχως πάθη, δίχως οράματα, και μόνο κάποια στιγμιότυπα, περιοδικά απεικονίσματα πρωτόλειας παρορμήσης να δείχνουν τα ψευδολογήματα της νιότης της πρώτης αγάπης τα φτεροκοπήματα.
Κι ύστερα, επιστροφή στην πολύβουη Αθήνα, σπουδές στη Νομική σχολή, οικογένεια, παιδιά, και συνέχεια στο μίτο της Ζωής.
Ζωή, θάνατος, έρωτας, βιοπάλη, όλα μαζί δένονται στην ψυχή του και γίνονται ποίημα.
(συνεχίζεται)

 

Σπύρος Πετρόπουλος

 

Στοιχεία Επικοινωνίας

Πολιτιστικό Περιοδικό Ποικίλης Ύλης
ΕΝΩΣΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

myEptanisa

Τ.Θ. 62043
Τ.Κ. 15201, Χαλάνδρι

Τηλ. & Fax: 2106017441

e-mail: info(at)myeptanisa.gr

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο myeptanisa.gr . Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Για Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την σελίδα μας με τους όρους χρήσης. Περισσότερες πληροφορίες…