πριν από ένα μήνα

Η Ναταλία Καποδίστρια μας “ταξιδεύει” στην Κέρκυρα συντροφιά με τις “Σταχτάρες” Κύριο

Με τη Ναταλία Καποδίστρια μιλήσαμε φυσικά για θέατρο και την παιδική παράσταση στην οποία παίζει, τις “Σταχτάρες”, στην οποία “πρωταγωνιστές” είναι τα ομώνυμα πουλιά της Κέρκυρας. Μιλήσαμε όμως και για άλλες αγάπες: την Κέρκυρα, τη φύση, τον θεσμό των ΔΗΠΕΘΕ, τη ζωγραφική, τις οικογενειακές μνήμες που είναι σημαντικές όποιοι κι αν είναι οι πρόγονοί μας... 

Συνέντευξη στη Λυγερή Βικάτου

 

Φέτος σειρά για εσάς έχει το παιδικό θέατρο λοιπόν...

Ναι, κάνω πρόβες στο ΔΗΠΕΘΕ για μία παιδική παράσταση που θα ανεβάσουμε, τις “Σταχτάρες” (σ.σ  η παράσταση έκανε πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου).* Είναι αυτά τα πουλιά που υπάρχουν κυρίως στην πόλη της Κέρκυρας, που πολλοί τα μπερδεύουν με τα χελιδόνια αλλά είναι τελείως άλλο είδος και κάνουν αυτά τα σκουξίματα τα πολύ χαρακτηριστικά. Είναι ένα ιδιαίτερο είδος πτηνού. Πρόκειται για ένα έργο που ασχολείται με αφορμή την ιδιαιτερότητα αυτών των πουλιών με ανθρώπους που έχουν ιδιαιτερότητες και ότι πρέπει να τους αγκαλιάζουμε και να τους εντάσσουν επι ίσοις όροις στο κοινωνικό σύνολο. Ένα πολύ ωραίο έργο για πολύ μικρά παιδάκια του Δημοτικού.

Το παιδικό θέατρο έχει άλλες δυσκολίες από αυτό των ενηλίκων;

Είναι η πρώτη φορά που κάνω παιδικό θέατρο επαγγελματικά, το ωραίο είναι ότι και ως ομάδα αλλά και εγώ προσωπικά δεν πιστεύουμε ότι είναι ένα διαφορετικό είδος, μόνο την ώρα της παράστασης έχεις να αντιμετωπίσεις άλλες δυσκολίες. Αλλά ο τρόπος που προσεγγίζεις είτε υποκριτικά είτε στην ανάλυση ένα παιδικό έργο δεν θεωρώ ότι είναι μια άλλη διαδικασία από αυτή του θεάτρου για τους ενήλικες.

Οπότε περιμένετε τώρα την ανταπόκριση του  παιδικού κοινού, πώς είναι σε σχέση με το ενήλικο.

Απόλυτα. Από την άλλη, επειδή τα τελευταία χρόνια έχω δουλέψει με παιδιά αυτών των ηλικιών κάνοντας θεατρικό παιχνίδι και κάποια στοιχεία υποκριτικής, είμαι εξοικειωμένη με τις αντιδράσεις τους ή με τον τρόπο που μπορείς να τα “κερδίσεις” και νιώθω μια ασφάλεια και μια σιγουριά, θα έλεγα. Το δύσκολο βέβαια είναι ότι τα μικρά παιδιά όταν είναι πολλά μαζί, όπως όταν είναι σε ένα τμήμα θεατρικού παιχνιδιού, όταν είναι 60-100, λειτουργούν καμιά φορά λίγο ανεξέλεγκτα (γέλια). Ας είμαστε λίγο αισιόδοξοι.

Είναι και απαιτητικό κοινό τα παιδιά.

Ναι,  τα παιδιά δεν ξέρουν από πρέπει του τύπου “α! τώρα πήγαμε στο θέατρο και πρέπει να κάτσουμε φρόνιμα”. Αν τα κερδίσεις θα πάρεις το καλύτερό τους. Αν δεν τα κερδίσεις, το θεωρώ πολύ τίμιο να κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά νομίζω ότι επειδή είναι ωραίο το θέμα, έχει πολλά και όμορφα τραγούδια, όλα θα πάνε  καλά.

Σας το εύχομαι. Το ΔΗΠΕΘΕ είναι για εσάς μεγάλη αγάπη. Τα τελευταία χρόνια είναι η καθημερινότητά σας.

Αυτό είναι γεγονός. Έχω έρθει εδώ από τον Νοέμβρη του ‘11 και έως σήμερα που μιλάμε, ο κύριος χώρος εργασίας μου και διαλόγου με το αντικείμενό μου είναι το ΔΗΠΕΘΕ, με διάφορους ανθρώπους που πέρασαν στα διάφορα πόστα και στις διάφορες θέσεις. Αγαπώ πολύ τον θεσμό των ΔΗΠΕΘΕ, έχω δουλέψει και σε άλλα ΔΗΠΕΘΕ, τον θεωρώ ιερό έτσι όπως τον είχε συλλάβει και η Μελίνα Μερκούρη.  Είναι πολύ σπουδαία παρουσία στα πολιτιστικά πράγματα του τόπου μας. Έχουν περάσει, το κάθε ΔΗΠΕΘΕ στη θητεία του, από σαράντα κύματα αλλά το βρίσκω γενναίο και αισιόδοξο ότι συνεχίζουν και υπάρχουν. Και ευελπιστώ -και αυτό κάνω στον βαθμό που μπορώ να επηρεάσω τα πράγματα – ότι όλοι δίνουμε το καλύτερό μας. Εύχομαι να το αντέξουμε. Και ιδίως το δικό μας ΔΗΠΕΘΕ.

Πολλοί ηθοποιοί αγαπούν τα ΔΗΠΕΘΕ. Δεν το έχω ξαναρωτήσει. Έχει να κάνει μόνο με την προσφορά στον τόπο τους ή και με τη λειτουργία τους; Τα νιώθετε λίγο όλοι και σαν οικογένεια, επειδή βλέπετε την προσφορά να αποδίδει στην πράξη;

Ναι, αυτό που είπατε αφορά κυρίως τους ηθοποιούς που έχουν την τύχη να εργαστούν στον τόπο καταγωγής τους, όπως συμβαίνει σε εμένα, αλλά έχω εργαστεί και σε άλλα ΔΗΠΕΘΕ, στην Πάτρα, στην Καλαμάτα. Αλλά και εκεί νιώθεις την προσφορά σε ένα κοινό το οποίο υπό κανονικές συνθήκες δεν θα του δινόταν η ευκαιρία να δει αυτό το θέατρο. Από την άλλη είναι και αυτό που είπατε πιο πριν, ότι είναι ιερή η αποστολή με έναν τρόπο του ΔΗΠΕΘΕ, έχει να κάνει και με τα δικά μας που είμαστε του σιναφιού. Η ανεργία πάντα στον κλάδο μας ήταν πάρα πολύ μεγάλη, οπότε αυτή ήταν και η σκέψη σε ένα 50 % της Μελίνας Μερκούρη: να μπορέσουν να εργαστούν ηθοποιοί που δεν μπορούν να απορροφηθούν στην αγορά της Αθήνας. Εξ ου και με πολύ μεγάλη διάθεση ταξιδεύουμε οι ηθοποιοί και βρισκόμαστε από τη μία άκρη της επικράτειας στην άλλη για να εργαστούμε. Αυτή είναι η δυσκολία με το ΔΗΠΕΘΕ της Κέρκυρας, κυρίως πια τις μέρες της κρίσης. Είναι πολύ μεγάλο το κόστος για έναν ηθοποιό που δεν είναι η πατρίδα του η Κέρκυρα να βρεθεί και να δουλέψει. Και τα νοίκια ξέρουμε ότι είναι πολύ ακριβά, επίσης το κόστος, το καράβι, η απόσταση, έχει διάφορες δυσκολίες το να γίνει θέατρο επαγγελματικό στην Κέρκυρα, αλλά το παλεύουμε.

Για εσάς στην Κέρκυρα ήταν διαφορετικά. Είναι ο τόπος καταγωγής σας. Πώς πήρατε την απόφαση να επιστρέψετε και να εγκατασταθείτε;

Γεννήθηκα στην Αθήνα, σχολείο πήγα στην Αθήνα, απλώς πάντα ερχόμασταν καλοκαίρια, Πάσχα και στην πολύ παιδική μου ηλικία και Χριστούγεννα. Οπότε ήταν  πραγματικά μια πολύ ιδιαίτερη απόφαση να εγκατασταθώ. Είχε να κάνει με καθαρά οικογενειακά ζητήματα, δεν είχα σκεφτεί την καριέρα μου στην Κέρκυρα.  Ήρθα για άλλους λόγους προσωπικούς και οικογενειακούς και, επειδή έπρεπε να εργαστώ, αναζήτησα δουλειά στο ΔΗΠΕΘΕ. Αν δεν υπήρχε το ΔΗΠΕΘΕ, πιθανώς θα έπρεπε να βρω κάτι άλλο.

Οι ρυθμοί σας στην Κέρκυρα είναι άλλοι πλέον από αυτούς της Αθήνας...

Ναι, κυρίως από την άποψη ότι δεν ζω στην πόλη της Κέρκυρας, ζω 20 χιλιόμετρα παραέξω, σε ένα σημείο μεταξύ Μωραϊτικων και Επισκοπιανών, είναι άλλοι οι ρυθμοί, αλλά επειδή είμαι εξοικειωμένη με τη φύση και με το συγκεκριμένο σημείο που ήρθα να ζήσω, ήξερα τι θα αντιμετωπίσω και το ήθελα. Το ότι ήθελα να ζήσω στη φύση, να ζήσω με αυτές τις συνθήκες που ζω, το ήξερα και το είχα προετοιμάσει και μέσα μου και πρακτικά με έναν τρόπο. Είναι άλλοι οι ρυθμοί, έχει άλλη γενικότερα ποιότητα ζωής – σε αυτά που εγώ εκτιμώ ως ποιότητα γιατί ο καθένας άλλο πράγμα θεωρεί  ποιότητα στη ζωή του – και ιδίως αυτά τα συγκεκριμένα 9 χρόνια που βρίσκομαι εδώ προτιμώ και είμαι χαρούμενη που τα έφερε έτσι η ζωή μου από το να ήμουν στην Αθήνα. Αυτά τα χρόνια δεν θα ήθελα να βρίσκομαι στην Αθήνα. Νομίζω ότι έχει αλλάξει πολύ. Είναι ένα πρόσωπο άλλο. Επειδή είχα περάσει την παιδική και εφηβική μου ηλικία – και μιλώντας και με φίλους που συνεχίζουν να ζουν στην πρωτεύουσα – ώρες-ώρες σου δημιουργούν μια στενοχώρια άλλες καταστάσεις, άλλες συμπεριφορές, ο άλλος τρόπος επικοινωνίας.

Με τις άλλες καλλιτεχνικές πλευρές σας -είστε πολυσχιδής προσωπικότητα – συνεχίζετε; Η τηλεόραση λόγω απόστασης είναι πια μακριά. Με τη ζωγραφική,  τον χορό, αυτό τον καιρό ασχολείστε;

Ζωγραφίζω ενίοτε. Τα τελευταία δύο χρόνια δυστυχώς όσον αφορά τη ζωγραφική είναι πολύ πιεσμένο το πρόγραμμά μου και η ζωγραφική θέλει πραγματικά τους χρόνους της, τη συγκέντρωσή της, έναν άλλο τρόπο λειτουργίας ακόμη και των αισθήσεών σου, οπότε δεν έχω ζωγραφίσει όσο και όπως θα ήθελα τα τελευταία χρόνια, αλλά πάντα είναι κάτι που θέλω να κάνω. Με το γράψιμο επίσης  ασχολούμαι, όχι τόσο δημιουργικά όσο μεταφράζοντας. Και φυσικά με τις αγροτικές μου εργασίες.

Η τηλεόραση σας έχει λείψει καθόλου;

Όχι, δεν μου έχει λείψει. Είναι τελείως ασυμβίβαστο να ζεις εκτός Αθήνας...

Ρωτάω αν σας έχει λείψει η επαφή αυτή με το ευρύ κοινό. Συχνά ηθοποιοί κάνουν σημαντικά πράγματα στο θέατρο και ο κόσμος τους θυμάται από έναν ρόλο – έστω και μικρό - στην τηλεόραση. Αρκετούς τους ενοχλεί συχνά αυτό...

Εμένα που έκανα αυτή την επιτυχία με τον Χάρη τον Ρώμα με τον “Κακό Βεζύρη” (σ.σ. η Ναταλία Καποδίστρια ήταν η τραγουδίστρια Αννίτα Ρασσιά) και ενώ είχαν προηγηθεί τουλάχιστον 15 χρόνια θητείας στο θέατρο, στο Εθνικό, το Αμόρε, σε κλασικούς ρόλους, το βρήκα  πάρα πολύ χαριτωμένο που έκανα την επιτυχία που έκανα και ακόμα και τώρα με θυμούνται από αυτόν τον ρόλο. Δεν με στενοχωρεί. Το θεωρώ πολύ λογικό και τιμητικό από την άλλη. Την απόφασή μου ότι δεν με ενδιαφέρει τόσο πολύ η τηλεόραση την είχα πάρει πολύ πριν έρθω στην Κέρκυρα. Δεν είμαι αρνητική, όποτε μου έχουν προτείνει κάτι πάντα το εξετάζω, δεν λέω a priori “όχι, δεν κάνω τηλεόραση”, αλλά δεν μου έχει λείψει. Αυτό που είχα πει κάποια στιγμή σε μία συνέντευξη είναι ότι νιώθω χορτάτη και το θεωρώ πολύ μεγάλο “προσόν” ότι κατάφερα από μικρή να παίξω ρόλους, να συνεργαστώ με σημαντικούς ανθρώπους. Οπότε, πολύ έντονα νιώθω τα τελευταία δύο χρόνια ότι για οτιδήποτε καινούριο μπορεί να μου δοθεί νιώθω ευγνωμοσύνη και χαρά και προσπαθώ να ανταπεξέλθω με τον καλύτερό μου εαυτό, αλλά αν δεν μου δοθεί και τίποτα, αν δεν μου προταθεί και τίποτα δεν θα στενοχωρηθώ. Είναι μια ειρηνική ισορροπία.

Το να νιώθει κανείς χορτάτος και να τα έχει βρει με τον εαυτό του είναι ίσως η πιο σημαντική κατάκτηση για έναν άνθρωπο. Εσείς φέρετε και ένα επώνυμο βαρύ σαν ιστορία (σ.σ. η κυρία Ναταλία Καποδίστρια είναι δισεγγονή του Ιωάννη Καποδίστρια). Πόσο εύκολο ήταν να βρείτε και εκεί την ισορροπία;

Κοιτάξτε, ως μικρό παιδί σου δημιουργούνται οι διάφορες τάσεις και “χαράζουν” τα πράγματα που θα νιώσεις έντονα έως και ανεξίτηλα. Οπότε εκείνα τα χρόνια της παιδικής ηλικίας ευτυχώς βρισκόμουν σε ένα σπίτι με δύο γονιούς - αλλά και με το ευρύτερο περιβάλλον - που δεν μου δόθηκε η εντύπωση ότι είναι κάτι εξαιρετικό το επίθετό μου. Μου άρεσε να μαθαίνω ιστορίες κυρίως από τη νόνα μου, αργότερα και από τον πατέρα μου για τον συγκεκριμένο άνθρωπο ή πώς φτάνει το κλαδί ως εμάς, το έβρισκα πολύ γοητευτικό και χαριτωμένο.

Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας μια τέτοια ιστορία;

Αν θυμάμαι καλά, για την Ρωξάνδρα Στούρτζα, αυτή τη σπουδαία κυρία που αλληλογραφούσε ο Ιωάννης Καποδίστριας (σ.σ. ιστορικά αναφέρεται ως πρόσωπο με βαθιά φιλία αρχικά και στη συνέχεια ως κρυφός έρωτας του τότε Κυβερνήτη) πρώτη φορά είχα ακούσει από τη νόνα μου, δεν θυμάμαι τι και πώς αλλά μου είχε μείνει έντονα και το αναφέρω γιατί είναι ένα πρόσωπο που με συγκινεί πολύ σε σχέση με αυτό τον άνθρωπο. Άλλες ιστορίες θα είχαν να κάνουν όχι τόσο με τον Κυβερνήτη όσο με άλλα πρόσωπα της οικογένειάς μου και όσο φτάνουμε μέχρι τον πατέρα μου που είναι πιο προσωπικές ενδοοικογενειακές ιστορίες. Είναι πράγματα πιο χιουμοριστικά και εξηγούν συμπεριφορές και γεγονότα. Αυτό που βρίσκω ενδιαφέρον και όμορφο, είτε λέγεσαι Καποδίστρια είτε φέρεις οποιοδήποτε επίθετο,  είναι να γνωρίζεις τι έχουν κάνει οι πρόγονοί σου, είτε ήταν βοσκοί είτε ψαράδες είτε υπουργοί των Εξωτερικών της Ρωσίας. Είναι όμορφο οι οικογένειες να διατηρούν τις μνήμες τους. Και χαίρομαι εξίσου στο χωριό εδώ που ζω στα Μωραΐτικα να ακούω ανθρώπους να θυμούνται και να αναφέρουν ιστορίες των προπαππούδων τους ή γενικότερα της περιοχής γενιές πίσω. Αυτό μας κρατάει, αυτό μας έχει φέρει ως εδώ και αυτό θα μας κρατήσει και παρακάτω.   

Κλείνοντας, τα σχέδιά σας μετά τις “Σταχτάρες”; Έχετε σκεφτεί το επόμενο βήμα;

Η ιδιαιτερότητα με το επάγγελμά μου είναι ότι δεν μπορείς τόσο εύκολα να βάλεις ατομικούς στόχους, πάντα εξαρτάσαι από το περιβάλλον και τους συνεργάτες.

Έχω την αίσθηση πολλές φορές ότι στον καλλιτεχνικό χώρο καμιά φορά οι παρέες χτίζουν τις συνεργασίες.

Απόλυτα. Αν βρισκόμουν στην Αθήνα που υπάρχουν παρέες επαγγελματιών, ανθρώπων που κάνουν θέατρο, μπορεί πιο εύκολα να εκπονήσεις σχέδια και να φανταστείς προοπτικές. Στην Κέρκυρα δεν υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες του χώρου (σ.σ. του θεάτρου) και επίσης δεν υπάρχει και η μέριμνα να επενδυθούν χρήματα για τα θεατρικά πράγματα. Είναι λίγο σκληρή η πραγματικότητα του θεάτρου στην Κέρκυρα. Οπότε επειδή είμαι και λίγο προσγειωμένος και ρεαλιστής άνθρωπος και έχω και μία εμπειρία το θεωρώ ουτοπικό να κάνω σχέδια στο κεφάλι μου από τη στιγμή που η έδρα μου είναι στην Κέρκυρα. Παρατηρώ τι συμβαίνει γύρω μου, προσπαθώ να είμαι επί των επάλξεων και είμαι διαθέσιμη για ό,τι με καλέσει ο τόπος μου. Κάποια στιγμή θα ήθελα να ξαναβρεθώ και στην Αθήνα όσον αφορά τα επαγγελματικά μου για να μπορέσω να “συναντήσω” τα όνειρα που πιθανόν να έχω και αυτή τη στιγμή να “κοιμούνται”.

Εγώ θα ήθελα να δω ομολογώ και πώς ζωγραφίζετε. Σας εύχομαι να καταπιαστείτε εντατικά και με αυτό...

Είμαι αυτοδίδακτη. Μου έχουν πει ότι χρησιμοποιώ καλά το χρώμα και την προοπτική. Και αυτό εμένα με καλύπτει πάρα πολύ. Είναι τα δύο που με ενδιαφέρουν εν γένει στον τρόπο που προχωράς τη ζωή σου. Είμαι λίγο έμμονη, ζωγραφίζω κάποια συγκεκριμένα σχήματα τα οποία εξελίσσω σε διάφορες μορφές. Αυτό είναι ένα προσωπικό στυλ που με ηρεμεί πολύ.

 

*Η θεατρική παράσταση “Σταχτάρες” έκανε πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου από το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας. Είναι μια διασκευή του ομώνυμου κειμένου της Ιωάννας Εκμεκσόγλου, σε σκηνοθεσία της Χρυσάνθης Αυλωνίτη.

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Ιωάννα Εκμεκτσόγλου - Μάνθος Δαμίγος 

Παίζουν οι: Σπύρος Σκαλβούνος, Σοφία Τόμπρου, Αλεξάνδρα Παγιατάκη και Ναταλία Καποδίστρια. Χορογραφίες της Κατερίνας Παγιατάκη, τεχνική υποστήριξη Κώστας Βλάχος, σκηνογραφία Πέτρος Στραβοράβδης και κατασκευή σκηνικών Χρήστος Μπογδάνος.

        

 

 

 

       

Στοιχεία Επικοινωνίας

Πολιτιστικό Περιοδικό Ποικίλης Ύλης
ΕΝΩΣΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

myEptanisa

Τ.Θ. 62043
Τ.Κ. 15201, Χαλάνδρι

Τηλ. & Fax: 2106017441

e-mail: info(at)myeptanisa.gr

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο myeptanisa.gr . Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Για Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την σελίδα μας με τους όρους χρήσης. Περισσότερες πληροφορίες…